عاقبت ساده انديشي!

بالاخره دو شب پيش سجاد جانفزا رو تو حسينيه فاطمه الزهرا(ع) شهر قديم ديدم. با علي ديودار درگير كارهاي نشريه محله شون بودن. سجاد از سخت گيري هاي زياد شكايت داشت. با هم سري به شهر جديد و ميدان امام خميني (ره) زديم. شب جشن بود و شلوغ. تو خيابون هاي اطراف تصادفي شده بود. نگاهي انداختم، از آشنايان نبود. خيالم راحت شد. راه افتاديم.

ديروز عصر بود. با نبيل دبستان، جواد رضايي، علي اكبر رضايي و مصطفي حميدي رفتيم صحرا. جواد  و نبيل به خاطر مسئله اي از دستم ناراحت بودن. بالاخره در عالم رفاقت اينجور چيزا هم اتفاق مي افته.

اول رفتيم چاه پنجه. بعد رفتيم اطراف كارخونه شن و ماسه كاظمي. (*عكس بالا همون منطقه است) احتمالا شما هم فكر مي كنين اينجا از خشكي اينقدر ترك خورده. بنده خدا، رفيق ما هم مثل شما فكر مي كرد. من و اون با هم سر رد شدن از وسط اين منطقه سر چند تا ساندويچ (البته به قول دوستان با رعايت موازين شرعي!) قرار گذاشتيم.

اين رفيق ما هم خواست امتحان كنه ولي هنوز بدون دمپايي دو متر جلو نرفته بود كه پاهاش رفتن پايين و وسط لجن گير افتاد. صداي قهقهه رفقا بلند شد. حسابي خنديديم.

كمك كرديم تا بيرون بياد و پاهاشو بشوره. اين منطقه ظاهر خشكي داره ولي زيرش پر از گل و لاي مرطوب و بدبو. بچه ها بيش از اندازه خنديدن و سر به سرش گذاشتن. به خاطر همين بايد منتظر تلافي كردن اين دوست عزيزمون باشيم!